کتاب شفای کودک درون

معرفی کتاب شفای کودک درون

چارلز ویتفیلد در کتاب شفای کودک درون از مشکلات مربوط به دوران کودکی می‌گوید که زندگی بزرگسالی ما را تحت تأثیر قرار می‌دهند. او معتقد است که برای رسیدن به شخصیتی سالم و قوی، لازم است که با کودک درونمان و آسیب‌هایش روبرو شویم.

درباره‌ی کتاب شفای کودک درون

هر یک از انسان‌ها دوران کودکی متفاوتی را تجربه کرده‌اند. برای برخی کودکی‌شان پر از خاطره‌های خوب است و برای برخی سرشار از سختی. همۀ ما در دوران کودکی با چالش‌هایی مواجه بوده ایم. این مشکلات و نحوۀ مواجهه با آن‌ها در شکل گیری شخصیت بزرگسالی ما تأثیرگذار بوده‌اند. هم-چنین شیوه‌ای که والدینمان طبق آن ما را تربیت کرده‌اند بر وضعیت روحی و روانی دوران بزرگسالی ما بسیار تاثیرگذار است. از نظر دکتر چارلز ویتفیلد (Charles whitfield) تنها حدود 20 درصد از کودکان به نحو درستی تربیت شده‌اند. بنابراین نزدیک به 80 درصد از انسان‌ها در دوران کودکی از طرف والدینشان رفتارهای نامناسبی را تجربه کرده‌اند. بسیاری از پدر و مادران به میزان کافی به فرزندانشان محبت نکرده‌اند و یا نسبت به فرزندان خود بیش از حد سختگیر بوده‌اند. این رفتارها می‌تواند کودک را در بزرگسالی با مشکلاتی همچون وسواس، اضطراب، افسردگی، احساس اندوه و... مواجه کند. همچنین بسیاری از انسان‌ها به دلیل گذراندن دوران کودکی ناسالم در دوران بزرگسالی بیش از حد به دیگران وابسته می‌شوند و یا همواره به دنبال جلب رضایت افراد هستند.

کتاب شفای کودک درون (Healing the child within) در مورد مشکلات و چالش‌های مخرب دوران کودکی توضیح می‌دهد، در این کتاب خواننده متوجه می‌شود که چگونه رفتارهای والدین با کودکشان که به نظر برخوردهایی عادی می‌آیند، در دوران بزرگسالی به مشکلات اساسی روحی و روانی منجر می‌شود.

چرالز ویتفیلد در کتاب شفای کودک درون راه‌هایی را پیشنهاد می‌دهد که به کمک آن‌ها می‌توان گام به گام با مشکلات حاصل از آسیب دیدگی کودک درون مواجه شد، و با بخشش و پذیرش برای حل آن‌ها اقدام کرد. ویتفیلد معتقد است که به این دلیل که آسیب‌های روحی دوران بزرگسالی دارای ریشه‌های عمیقی هستند، لازم است برای رسیدن به نتیجۀ دلخواه این کتاب را بارها مرور کرد.

کتاب شفای کودک درون مناسب چه کسانی است؟

اگر با مشکلاتی مثل اضطراب، وسواس، ناآرامی و یا مواردی شبیه آن مواجه هستید، این کتاب به شما کمک می‌کند تا با یافتن ریشه‌های آن در دوران کودکی در جهت حل این مشکلات گام بردارید. هم چنین خوانندگان کتاب‌های روانشناسی از خواندن کتاب شفای کودک درون لذت خواهند برد.

با چارلز ویتفیلد بیشتر آشنا شویم

چارلز ویتفیلد، پزشک آمریکایی و استاد دانشگاه راتگرز، به افرادی کمک می‌کند که در کودکی آسیب‌های مختلفی همچون اعتیاد و الکلیسم و انواع اختلالات را تجربه کرده‌اند. او به بیماران کمک می‌کرد تا روند بهبودی را به خوبی طی کنند. ویتفیلد دارای گواهینامۀ انجمن پزشکی آمریکا است. او عضو مؤسس انجمن ملی کودکان الکلی است و در انجمن حرفه‌ای سوءاستفاده از کودکان در آمریکا نیز عضویت دارد.

کتاب‌های او در مورد آسیب‌های عمومی دوران کودکی، بهبودی از اعتیاد، سوءاستفادۀ جنسی از کودک در ردۀ کتاب‌های پرفروش به شمار می‌روند. او تا کنون 60 مقاله و 15 کتاب منتشر کرده است که از میان آن‌ها می‌توان به حافظه و سوء استفاده، هم‌وابستگی و... اشاره کرد.

در بخشی از کتاب شفای کودک درون می‌خوانیم:

وابستگی عاطفی یکی از شایع‌ترین بیماری‌هاست که موجب آشفتگی و رنج در دنیا می‌شود. ممکن است نشانه‌های بالینی آن نامحسوس باشند و بنابراین، شناسایی آن دشوار شود. اکنون سرگذشت زنی چهل‌وپنج‌ساله به نام کرن را می‌آوریم که والدینش وابستۀ عاطفی بودند و تحت‌تأثیر زندگی با آن‌ها، او نیز وابسته شد. او دربارۀ سرگذشت خود چنین گفت:

«وقتی خصوصیات بچۀ بزرگسال افراد الکلی و معتاد را شنیدم، خیلی از آن ویژگی‌ها را در خودم دیدم. بنابراین، به دنبال یک فرد الکلی و معتاد در خانواده‌ام گشتم و نتوانستم کسی را بیابم. دیدم مجبورم به‌صورت عمیق‌تر به این موضوع فکر کنم، زیرا والدینم خیلی از خصوصیات وابستگی عاطفی را داشتند. پدرم نیز معتاد به پرکاری بود. او آدمی بسیار موفق بود. ولی وقت و انرژی‌اش را صرف همه می‌کرد جز خانواده‌اش. او شهردار شهرمان بود و من وقتی از او می‌خواستم به من توجه کند، احساس گناه می‌کردم. وقتی داشتم بزرگ می‌شدم، او به‌عنوان یک پدر آن‌جا نبود تا به من کمک کند. مادرم یک زن پرخور و وسواسی بود، اگرچه این موضوع را آن‌موقع نمی‌دانستم. او نیز آن مادری نبود که احتیاج داشتم. هر دوی آن‌ها مرا طوری تربیت کردند که آدمی ازخودگذشته و مردم‌شادکن واقعی باشم.»

«من با دو مرد الکلی ازدواج کردم و به‌تدریج آن‌قدر روی آن‌ها متمرکز شدم که نیازهای خودم را نادیده گرفتم و احساس کردم دارم حافظۀ خود را از دست می‌دهم. نمی‌دانستم چگونه به مردم «نه» بگویم. چون زندگی‌ام وضعیت بسیار بدی پیدا کرده بود، سعی کردم آن را با تنها راهی که از گذشته می‌دانستم، اصلاح کنم: سخت‌تر کار کردم، به دانشکده برگشتم. مسئولیت‌های بیشتری قبول کردم و فوق‌العاده فعال شدم. حتی بیشتر از قبل از نیازهایم غافل شدم، افسرده شدم و افسردگی‌ام به‌شدت زیاد شد؛ طوری که شب‌ها مجبور بودم چند قرص خواب مصرف کنم. دیگر اینجا به "آخر خط" رسیده بودم.»